Kiedy pada „Śnieg”…

Na książkę o tym tytule trafiłam zupełnie przypadkiem. Jest to pierwsza z pozycji Orhana Pamuka, którą przeczytałam.

Polecam, szczególnie tym, którzy lubią sensacyjno-kryminalną fabułę. Powieść opisuje przygody pewnego tureckiego poety, który po latach emigracji wraca do swojego kraju. Podróż ma być powrotem do lat młodzieńczych, poszukiwania miłości, sensu życia.

Przy okazji poeta podejmuje się napisania artykułów na temat serii samobójstw wśród kobiet, którym zabroniono nosić muzułmańskie chusty.

Miasteczko do którego trafia na kilka dni odcina od świata zamieć śnieżna, która sprzyja politycznemu przewrotowi.

Czytało się bardzo dobrze, a książka trzyma w niepewności. Nie zabrakło nieprzewidzianych zwrotów akcji, wielu wątków i niespodziewanego zakończenia. Ale tak naprawdę by to ocenić trzeba przebrnąć przez ponad 500 stron mało dynamiczne fabuły. I to moim zdaniem największy minus tej powieści. Tematyka bardzo ciekawa, a całość wzorowana trochę na Dostojewskim. Czy udana? Warto przekonać się osobiście.

Ogólnie polecam, w dziesięciostopniowej skali dałabym 8 punktów.